Dyskusyjny Klub Filmowy - wrzesień/październik 2014

Program specjalny, nawiązujący do wystawy „Picasso, Dali, Goya. Tauromachia – walka byków”
(we współpracy z Muzeum Architektury we Wrocławiu)

UWAGA: SEANSE WE WTORKI O GODZ. 17.00!!!

  • 16 - PRZYGODY PICASSA, reż. TAGE DANIELSSON (Szwecja) - 1978 – 100’
  • 23 - MATADOR, reż.PEDRO ALMODÓVAR (Hiszpania) – 1986 – 110’
  • 30 - PIES ANDALUZYJSKI, reż. LUIS BUÑUEL, SALVADOR DALÍ (Francja) – 1928 – 15’
    oraz ZŁOTY WIEK, reż. LUIS BUÑUEL (Francja) – 1930 – 70’
  • 07.10 - TESTAMENT ORFEUSZA, reż. JEAN COCTEAU (Francja) – 1960 – 85’

Seanse o godz. 17.00 | Bilety 10 zł
Działalność DKF-u jest dotowana przez Polski Instytut Sztuki Filmowej

rashomonPRZYGODY PICASSA
Treść filmu najlepiej oddaje jego podtytuł: „tysiąc niewinnych kłamstw o Pablu Picassie”. To swobodna gra wyobraźni wokół pewnych faktów z życia malarza, jego przyjaciół i innych sławnych postaci XX wieku. Absurd, parodia i karykatura łączą się tu w swoistym hołdzie złożonym malarzowi i dowcipnej panoramie przygód sztuki naszego wieku. Ale może właśnie taka dość swobodna opowieść pomoże nam lepiej zrozumieć akt twórczy wielkiego malarza?


rashomonMATADOR
To najbardziej hiszpański film Almodóvara, w którym twórca rozlicza się z kulturą macho, tak żywą w Hiszpanii. Tytułowy matador w wyniku odniesionych obrażeń postanawia zakończyć karierę i uczyć młodych ludzi zasad walki z bykami. A w dodatku pojawia się w filmie prawdziwa historia kryminalna. Bohaterowie poszukują rozkoszy kojarzącej się ze śmiercią, ich uczucia są niszczące i nieustannie towarzyszy im przemoc. Kochają, cierpią, zabijają z miłości. Absurdalna rzeczywistość miesza się z fantazją – jak zwykle u Almodóvara.


rashomonPIES ANDALUZYJSKI
Czołowy utwór surrealizmu filmowego zrealizowany przez Luisa Buñuela i Salvadora Dalí. To wizualna prowokacja, atak na zastane „skostniałe” formy sztuki. Liczne próby objaśniania i rozumienia tego filmu niewiele tłumaczą – twórcy wyraźnie podkreślają irracjonalność i przypadkowość metafor i przenośni. Szokujący wówczas obraz nie przestaje być do dziś źródłem niezwykłych i fascynujących przeżyć emocjonalnych.



rashomonZŁOTY WIEK
Wyrastający z tradycji surrealistycznych utwór Buñuela to przede wszystkim protest przeciwko krępującym człowieka normom społecznym. Ta opowieść o szalonej miłości pary kochanków nierespektujących żadnych konwenansów staje się wyzwaniem dla rzeczywistości, dla jej porządku, ładu, obyczajów. Obok nowatorstwa formalnego (1930 rok!) mamy tu więc do czynienia z ważnymi treściami społecznymi i ze specyficznym surrealistycznym spojrzeniem na rzeczywistość.



rashomonTESTAMENT ORFEUSZA
To swoisty testament nie tylko tytułowego Orfeusza, ale przede wszystkim samego reżysera – Jeana Cocteau. Twórca niezwykłych dzieł takich jak „Krew poety”, „Piękna i bestia” czy „Orfeusz” nigdy nie mówił o kinie, mówił o „kinematografie”: film był dla niego bowiem pewną formą pisma, wehikułem poezji, seansem strip-tease’u duszy. Jego dzieła filmowe były sztuką „realizmu nierealnego”, w których, używając obrazów fantastycznych, opowiadał o bólu istnienia i strachu. Ówczesna widownia nie doceniała i nie rozumiała dziwnego, paradoksalnego języka, którym przemawiał do niej Cocteau. A jak tę specyficzną filmową poezję odbierzemy dziś?

ram gazetawroclawska naszemiasto dlastudenta kreatywnywroclaw kultura logo duze tuwroclaw